مرگ اندیشی

انسان مرگ اندیشی نبودهام و نیستم.

شاید فقط یک بار به مرگ و بعد از مرگ فکر کردم آن هم حدود ده سال پیش بود. از دنیای بعد از این که تصوری نداشتم و ندارم، وضعیت دنیای فعلی را سنجیدم و دیدم مرگم چیزی را عوض نمیکند. فقط یک لپتاپ و چند جلد کتاب بیصاحب میمانند. تصمیم گرفتم لپتاپ را برادرم برمیدارد. کتابهای فارسی را بهتر است بدهند به «پ» و کتابهای انگلیسی را هم بسپارند به «ز». آن سالها تمام دار و ندار دنیویام همینها بود. وبلاگم هم لابد خاک میخورد و فراموش میشد.

این روزها اوضاع فرق کرده است. وابستگیها و دلبستگیهایم بیشتر شده است و رها شدن شاید سختتر. همچنان از اندیشۀ مرگ گریزانم. گریزان که نه، دوری گزینم یا بیخیال. اندیشۀ مرگ را به خیالم راهی نیست. اما این روزها، ناگزیر، مرگ و صحبت مرگ روی زندگیام سایه انداخته است.